Author :
Abstract
Siyaset bilimi literatüründe ekonomik istikrarı sağlamanın öncelikle siyasal istikrarı sağlamaktan geçtiği yönünde yaygın bir görüş var. Bu, bir anlamda siyasal alanda yaşanan istikrarsızlığın her halükârda ekonomik istikrarsızlığa sebep olacağı görüşüne karşılık gelmektedir. Kısacası şunu söyleyebiliriz ki; siyasal istikrar, ekonomik istikrara kavuşmanın ‘ön koşulu’, ‘gerek şartı’ veya ‘olmazsa olmazı’ olarak kabul edilmektedir. Diğer taraftan siyasal istikrarın sağlanması veya yakalanan istikrarın korunması noktasında tek partili sistemi daha ideal, daha kusursuz bir parti sistemi olarak gören, buna mukabil çok partili sistemi ise potansiyel siyasal istikrarsızlığı içinde barındıran bir sistem şeklinde değerlendiren görüşlere de literatürde rastlanmaktadır. Bu bağlamda genellikle siyasal iktidarların uzun olmayan aralıklarla değişiyor olması, kısır siyasi çekişmelerden dolayı bazen hükümetin kurulamaması, ortaya çıkan zayıf koalisyon hükümetleri ya da azınlık hükümetleri çok partili sistemin içinde sakladığı siyasal istikrarsızlık nüveleri olarak gösterilmektedir. Dolayısıyla bu çalışma hem ekonomik istikrarın yakalanmasında siyasal istikrarın yeterli olup olmadığı hususuna hem de tek parti sisteminin bir alt türü olan hâkim parti sisteminin mi yoksa çok partili sistemin mi istikrar konusunda başarılı olduğunun tespitine odaklanmıştır. Çalışmada sayısal veriler üzerinden elde edilen bulgular, siyasal istikrarın ekonomik istikrarı sağlamada tek başına yeterli olmadığını, siyasal istikrar konusunda önemli avantajlara sahip olsa da hâkim parti sisteminin ekonomik istikrar alanında çok partili sisteme kıyasla daha az başarılı olduğunu göstermektedir.
Keywords
Abstract
There is a widespread view in political science literature that ensuring economic stability is primarily achieved through ensuring political stability. In a sense, this corresponds to the view that instability in the political arena will in any case lead to economic instability. In short, political stability is considered as a ‘prerequisite’, ‘necessary condition’ or ‘sine qua non’ for achieving economic stability. On the other hand, there are also views in the literature that see the single-party system as a more ideal, more perfect party system in terms of achieving political stability or preserving the political stability that has been achieved, while the multi-party system is considered as a system that contains potential political instability. In this context, the fact that political power change at short intervals, sometimes the failure to form a government due to unproductive political conflicts, and the weak coalition governments or minority governments that emerge are generally cited as the reasons for political instability hidden within the multi-party system. Therefore, this study focuses on both the issue of whether political stability is sufficient to achieve economic stability and the determination of whether the dominant party system, which is a subtype of the single-party system, or the multi-party system is successful in achieving stability. The findings obtained from numerical data in the study show that political stability alone is not sufficient to ensure economic stability, and that the dominant party system, although it has significant advantages in terms of political stability, is less successful in the field of economic stability compared to the multi-party system.
