Author :
Abstract
Bu makale, John Gerrard’ın gerçek zamanlı olarak, algoritma temelli simülasyonlar aracılığıyla üretilen yapıtlarını Jean Baudrillard’ın simülasyon kuramı çerçevesinde ele almaktadır. Gerrard’ın enerji santralleri, veri merkezleri, tarımsal üretim alanları ve endüstriyel altyapılarını konu alan dijital çalışmaları, klasik temsil mantığından ayrılarak algoritmik bir mekânsal ontoloji kurmaktadır. Sanatçının üretimleri, fiziksel gerçekliğin görsel kaydı olmaktan çok, yazılım tarafından hesaplanan ve sürekli olarak yeniden üretilen algoritmik bir uzam deneyimi sunmaktadır. Bu bağlamda Gerrard’ın çalışmaları, Baudrillard’ın simülasyon ve simülakr kavramları çerçevesinde değerlendirildiğinde, referans yerine modelin belirleyici olduğu bir gerçeklik olgusunu ortaya koymaktadır. Bu kuramsal çerçeve, sanatçının üretimlerinin peyzaj kavramını yeniden düşünmeye açtığını da göstermektedir. Dolayısıyla bu eserler, ‘algoritmik peyzaj’ kavramı üzerinden ele alındığında, dijital üretim rejiminin belirleyici olduğu günümüzde peyzajın hesaplama temelli bir yapı olarak nasıl inşa edildiği ve ontolojik statüsünün nasıl dönüştüğü üzerine bir tartışma alanı açmaktadır. Bu yönüyle peyzaj kavramı, doğal ya da romantik bir manzara tanımlamasından çıkarak; veri akışları, enerji dolaşımı ve kapitalist üretim ilişkileri tarafından biçimlenen bir altyapı alanı haline gelmektedir. Gerrard’ın simülasyonları bu altyapıları yeniden kurarken mekânı fiziksel maddeselliğinden kopararak hesaplanabilir modele dönüşmekte ve mekân, kod tarafından üretilen ve sürekli işleyen süreç olarak deneyimlenmektedir. Çalışma ayrıca, sanatçının üretimlerinde zamanın nasıl kurgulandığını ele alarak, gerçek zamanlı simülasyonun doğal zaman anlayışını nasıl dönüştürdüğünü de analiz etmektedir. Döngüsel ve algoritmik olarak işleyen zaman, Baudrillard’ın hipergerçeklik kavramıyla ilişkili biçimde, doğrudan yaşanan deneyimin yerini alan bir model zaman üretmektedir. Dolayısıyla Gerrard’ın çalışmaları hipergerçekliğin estetik bir tezahürü mü yoksa simülasyon düzenine yönelik eleştirel bir müdahale mi olduğu sorusunu tartışmaya açmaktadır. Bu çalışma, Gerrard’ın dijital peyzajlarını simülasyon çağında mekân, zaman ve gerçeklik kavrayışlarının yeniden yapılandırılması çerçevesinde ele almakta ve sanatçının üretimlerinin Baudrillard’ın kuramsal çerçevesini güncel medya teknolojileri ışığında yeniden düşünmeye imkân verdiğini ileri sürmektedir.
Keywords
Abstract
This article examines the works of John Gerrard, produced in real time through algorithm-based simulations, within the framework of Jean Baudrillard’s theory of simulation. Gerrard’s digital projects, which focus on power plants, data centers, agricultural production sites, and industrial infrastructures, depart from the logic of classical representation and establish an algorithmic spatial ontology. Rather than functioning as visual recordings of physical reality, the artist’s works present an algorithmic spatial experience that is calculated by software and continuously regenerated. In this respect, when Gerrard’s works are evaluated through Baudrillard’s concepts of simulation and simulacra, they reveal a condition of reality in which the model becomes more determining than the reference. This theoretical perspective also indicates that the artist’s productions invite a reconsideration of the concept of landscape. Consequently, when approached through the concept of “algorithmic landscape,” these works open a discussion on how landscapes are constructed as computation-based formations and how their ontological status is transformed in a contemporary context shaped by digital production regimes. Within this framework, the concept of landscape moves beyond the definition of a natural or romantic view and becomes an infrastructural field shaped by data flows, energy circulation, and capitalist production relations. As Gerrard’s simulations reconstruct these infrastructures, they detach space from its physical materiality and transform it into a calculable model; thus space is experienced as a continuously operating process produced by code. The study also analyzes how time is structured in the artist’s works and examines how real-time simulation transforms conventional understandings of natural time. Time that operates in cyclical and algorithmic forms produces a model of temporality that replaces directly lived experience, in a manner that resonates with Baudrillard’s concept of hyperreality. Accordingly, Gerrard’s works raise the question of whether they should be understood as an aesthetic manifestation of hyperreality or as a critical intervention into the regime of simulation. This article therefore approaches Gerrard’s digital landscapes within the context of the reconfiguration of space, time, and reality in the age of simulation, arguing that the artist’s works provide a productive ground for reconsidering Baudrillard’s theoretical framework in light of contemporary media technologies.
